Grawerowany gołąb kontemplacji



- A ty? Umiesz powiedzieć, jak to jest zniknąć?
Dobre pytanie. Będąc peleryną niewidką, odpowiedź powinna być oczywista. Skarpetka patrzy wyczekująco, a świeca z niesmakiem. Mimo, że pytanie dawno wybrzmiało, nadal czuć było dziwne zawieszenie. Niepokojące wręcz wibracje unosiły się w powietrzu, jak w momencie snu, lub filmu, gdy czuć już nieubłagany koniec sielanki. Gdy ktoś powie coś zdecydowanie nie na miejscu.
- Co to za pytanie. Znikanie jest moją pracą.
Pierwsza zasada została złamana. Mówienie o pracy jest zdecydowanie w złym guście.
- Mieliśmy mówić o niczym. - świeca z trudem powstrzymywała swoje święte oburzenie
- A ja chcę o znikaniu. Czemu o znikaniu nie można? - skarpetka wydała się poruszona
- Czemu? To nie jest istotne. - „przecież to oczywiste”
- Właśnie. - peleryna poruszyła się zmieszana.
Zapadła cisza. Towarzystwo zgubiło wątek rozmowy. I tak minęła im chwila.
- A ja myślę, że to właśnie jest istotne.
- Nie jest.
- Jest. I to bardzo.
- Skąd ten pomysł?
- A choćby dlatego, że nie chcecie mówić.
Peleryna poruszyła się wyraźnie niespokojnie. Świecy aż zadrżał płomień. Tym razem nawet nie patrzą na skarpetkę.
Zapadła cisza. Nikt jakoś nie umiał wrócić do tematu niczego. Wątek zgubiony. Tak minęła kolejna chwila.
- Dlaczego ja znikam!? Czemu nikt mnie nie może znaleźć, czy nikt mnie nie widzi? Czy to naprawdę przez pranie? Czemu nic nie mówicie? - wrzasnęła skarpetka
- A Ty znowu zaczynasz? - wydusiła przez zęby świeca
- Tak! Zaczynam! Czemu nic jest ważniejsze niż znikanie? Peleryno? Czemu nic nie mówisz?
- Zniknęła.
- No tak najłatwiej.
…
- Jesteś? Czy Cię nie ma? Proszę, bądź. - skarpetka rzuciła szept w przestrzeń
- Jestem. - po chwili odpowiedziała peleryna
- Ach, nie ty.
- Możesz przestać? Prze-stań. - rzuciła świeca z wściekłością.
- Czy tylko ja tu szukam? Obudźcie się, trzeba szukać, myśleć, mówić!
- Czego szukasz? - spytała w końcu peleryna, zmęczona wywodami skarpetki
- Szukam.. Szukam światła!
- Masz tu światło – TUTAJ! - świeca wskazuje na swój płomień – chcesz, to sobie weź trochę. Przyda Ci się porządnie spalić!
- Sama się spal!
Świeca zapłakała.
- Skarpetko, czy Ty naprawdę jesteś taka ślepa? - odezwała się peleryna ze smutkiem
- Mogłabyś chociaż dać się nacieszyć urodzinami.
- Powiedzieć coś z sensem. Mogłabyś?
- Grawerowany gołąb kontemplacji.
- Dziękuję.



Komentarze

Prześlij komentarz

Chętnie poznam Twoje wrażenia i spostrzeżenia, są dla mnie bardzo wartościowe :)

Popularne posty z tego bloga

Trzy ogniki

Przez Krainę Kolorów wędrowały trzy ogniki: Czerwony, Żółty i Szary. Wszystkie poszukiwały Białego Ognika, który znany tylko z legend, od wieków pozostawał nieuchwytny. Wędrując napotkały Znak, Drzewo i Sadzawkę. Pierwszy na ich drodze pojawił się Znak i rzecze „Wiem, gdzie czeka cię to, czego szukasz” Czerwony spojrzał i wysłuchał wskazówki. Żółty spojrzał i wysłuchał wskazówki. Szary spojrzał i wysłuchał wskazówki. Kolejne na drodze stanęło im Drzewo, mówiąc: „Na szczycie czeka cię to, czego szukasz.” Czerwony wszedł bez namysłu na najwyższą gałąź i zadowolony niezwłocznie wrócił na ziemię. Żółty obejrzał drzewo uważnie, po czym usiadł z uśmiechem patrząc w niebo. Szary wszedł na średnią gałąź, popatrzył i wrócił. Ruszyli w dalszą wędrówkę, aż dojrzeli Sadzawkę. „ Jestem tym, czego szukasz.” - powiedziała. Czerwony ognik rzucił szybkie spojrzenie na przebytą drogę, wszedł do sadzawki, pomyślał i zgasł. Żółty ognik roześmiał się, z uśmiechem położył o...
Czytaj więcej

Jak być skałą?

Przełom w odkryciach!       Panuje ogólne przekonanie, że pomimo szczerego pragnienia, człowiek nie jest w stanie być twardy jak głaz. A taka szkoda, przecież wszyscy pragniemy być ze skały! Czy to na pewno niemożliwe? Mam dla ciebie dobrą wiadomość – nowe badania i obserwacje wykazują, że tak, jest to możliwe! Żeby być twardym, trzeba być bezrefleksyjnym, będąc bezrefleksyjnym jesteś w pewien sposób uwięziony w swoim stanie – jednym, tym samym – bezpiecznym stanie! Czyli nieustannie niezłomny, twardy i wytrzymały! Nie można się rozwijać, bo żeby się rozwijać potrzebna jest refleksja. Słowo refleksja brzmi niepozornie. Do czego prowadzi? Do dezintegracji pozytywnej! Sama nazwa ma w sobie coś niepokojącego. Niby „pozytywna”, ale nie daj się na to złapać, to tylko taki chwyt jak w reklamach – chcą ci wcisnąć szajs w pięknej, błyszczącej obudowie. Skieruj swoją uwagę na to pierwsze słowo – dezintegracja. Co znaczy w praktyce? Rozpad jakiejś struktury umysło...
Czytaj więcej

Na początek - co to będzie? Pierwszy fragment

Witaj Drogi Czytaczu, Internauto, Zagubiona Duszo, witajcie :) Na tym blogu zamierzam umieszczać fragmenty rezultatów swoich zmagań twórczych Zapraszam Pod spodem zobaczycie fragment monologu z bardzo wczesnych prób literackich. Ćwiczenia na formie dramatu. Nieco egzaltacji się tam wkradło lecz kto nigdy nie przesadza niech pierwszy rzuci kamieniem :D Zrzucam Zmieniam w tkaninę, podnoszę (szeptem) W moich dłoniach jaśnieje gwiazdami lecz ta światłość naprawdę nią nie jest ( krzyk) To gwiazdy ułudy! Kruche dążenia, płoche ideały co to się w proch sypią gdy świecą zbyt długo. Ich światło ujawnia skrawek, by całość przesłonić – głupstwem, tak – głupotą tłumu! „ Idź z nami!” - Tak? Mam iść na zatracenie? Mam iść? Po co? A może ja NIE CHCĘ?! „ Idź z nami!” - Spróbuję się sprzeciwić, zetrą w pył, odrzucą! A czy się boję odrzucenia? Czy chcę należeć do milionów zbłąkanych nie znających innej obrony jak nienawiść? Nie chcę! Swego szczęścia uzależniać od tłumu...
Czytaj więcej